เกี่ยวกับเรา

ในปี 2546 เพ็กกี้ กับโจน จันใด ได้ตัดสินใจซื้อที่ดินประมาณ 20 ไร่ ที่บ้านแม่โจ้ อำเภอแม่แตง เชียงใหม่ ความตั้งใจตอนแรกคือต้องการที่เพื่อปลูกผักเก็บเมล็ดพันธุ์ เพื่อรักษาพันธุ์พืชที่เป็นพันธุ์แท้ พันธุ์ดั้งเดิมไว้ เพราะพันธุ์ดั้งเดิมกำลังสูญพันธุ์ไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนตั้งใจอยากจะใช้เวลาที่เหลือของชีวิตเก็บเมล็ดพันธุ์เป็นงานหลัก

Having worked with other farmers through groups and networks in Thailand on organic agriculture and supporting transitions to organic, we knew the only way to create a movement was to create a model in which farmers can see how it can be done. Talking alone with farmers when you’re not doing it yourself does nothing. You could talk and explain your theories and ideas for ages but this lends you little credibility unless you can show people what you have done yourself and found to work. Once a model is in place all a farmer needs to do is to see it once and they are able to understand how it works and to make changes on their land as they convert towards organic farming.

As well as being a model we wanted to also include an active learning center where we could host workshops, internships, and trainings on sustainable living for both Thai and international people.

พันพรรณแปลว่า "ร้อยพ่อพันแม่" หรือหลากหลาย เพราะพวกเรามีงานหลักคือการเก็บรักษาความหลากหลายของพันธุ์ต่างๆ และพวกเราที่อยู่ด้วยกันต่างมีความแตกต่างหลากหลาย ทั้งเชื้อชาติ ความเชื่อทางศาสนา เพศสภาพ วัฒนธรรม และความคิดเห็น

เราเริ่มต้นจากศูนย์ คือซื้อที่เสร็จแล้วไม่มีเงินทุนเริ่มต้นเลย ทำให้ต้องคิดถึงการพึ่งตนเอง จึงเป็นที่มาของคำว่า "ศูนย์เรียนรู้เพื่อการพึ่งตนเอง" เราต้องทำเองทุกอย่าง ตั้งแต่ขุดบ่อเพื่อหาน้ำดื่มน้ำใช้ หาฟืนจากป่ามาก่อไฟทำอาหาร หาผักป่า หน่อไม้ เห็ด เลี้ยงชีพรอระหว่างที่ผักที่เราปลูกยังไม่โต ในขณะเดียวกันเราก็ต้องสร้างที่อยู่อาศัยกันเองโดยไม่มีเงิน เอาดินมาทำเป็นบ้าน ไปตัดไม้ไผ่ในป่ามาทำโครงหลังคา เกี่ยวหญ้าคามามุงหลังคา ทำให้มีที่หลบแดดและฝน นอกจากนี้เรายังต้องทำของใช้สอยในชีวิตประจำวันเอง ทั้งสบู่ แชมพู น้ำยาล้างจาน ซักผ้า ทำซอส ทำเครื่องใช้ต่างๆ เกือบทั้งหมด แม้กระทั่งเมื่อมีบาดแผลหรือเจ็บป่วย เราก็ดูแลกันเอง

At first things were very hard to grow. It seemed like a death wish to put anything in the soil. But we gradually built up the soil and moved our way up the hill developing as much as we could at a time. We planted banana trees in contour lines along the hillside in order to build up organic matter, to retain water in the soil and to prevent  further erosion. We planted fruit and other herbal edibles in between the banana trees. We developed the garden beds with manure, compost and mulch. We also had to build all the structures we needed to support community living needs and a place to host programs. This was all done by hand using all available resources possible. We stayed in a little hut on the neighbor’s land and worked from morning to night and delighted in the changes happening everyday.

Another aspect we were dedicated to work on was to change people’s view of money. Although money can be a tool, we feel it should not be our inspiration or dependency. We feel that true security comes from the ability to grow your own food, build your own home, and provide for your own needs. These are the skills our modern world has alienated or separated us from, and that wisdom is being lost quickly. We began the project with no money. Some friends donated a bit and we borrowed a bit to buy the land and we began working on the project with no funding. We wanted to live and work on the land in order to develop it.  This is not to say we don’t use money, it’s just not our driving force.

We believe that whatever we demonstrate should be able to be done by anyone, regardless of their previous knowledge, skills or abilities. For this purpose having degraded soil and no funds was perfect. If we could transform the land with what we had, anyone could do the same. Because of this belief, we focus on simple living and simple low-technology alternatives that individuals are able to manage and understand easily.