การเก็บเมล็ดพันธุ์

การที่เราปลูกพืชน้อยชนิดก็ทำให้เรากินอาหารน้อยชนิดด้วย สมัยก่อนคนไทยคนหนึ่งกินผักเป็นร้อยชนิดต่อปี กินปลาเป็นร้อยชนิด กินข้าวเป็นสิบๆชนิดต่อปี เพราะแต่ละฤดูเราจะมีพืชผักหรืออาหารที่ต่างกันเสมอ แต่ปัจจุบันคนไทยกินข้าวไม่เกิน 2 ชนิด ผักไม่เกิน 5 ชนิดกินไก่พันธุ์เดียว กินหมูพันธุ์เดียวทั่วประเทศ หลายๆคนจะกินอาหารแค่ ข้าว ไก่ ไข่ และหมูทั้งปี หรือทั้งชีวิต การกินอาหารน้อยชนิดก็ส่งผลกระทบต่อสุขภาพสูงมาก เพราะอาหารแต่ละอย่างมีสารอาหารที่ต่างกัน ข้าวแต่ละสายพันธุ์ก็มีสารอาหารต่างกัน ผักแต่ละอย่างมีรสชาติต่างกัน เช่นรสฝาด รสขม รสจืด รสเผ็ด รสมัน รสหวาน หรือกลิ่นต่างกัน สีต่างกัน นั่นหมายความว่าสารอาหารมันต่างกัน

การกินที่หลากหลายจึงทำให้ได้สารอาหารที่ครบถ้วน แต่ปัจจุบันเรากินน้อยชนิดมากและอาหารแทบทั้งหมดถูกปลูกและเลี้ยงมาแบบอุตสาหกรรม เร่งให้โตเร็ว ผลผลิตสูงด้วยเคมี ฮอร์โมน และยาปฏิชีวนะ ทำให้อาหารของเรามีรสจืดแทบทุกอย่างเพราะมันโตเร็วด้วยสารเร่งไม่มีสารอาหารพอ และยังมีเคมี ฮอร์โมน ยาปฏิชีวนะตกค้างสูง ทำให้คนเจ็บป่วยโดยไม่มีเชื้อโรคสูงมากอย่างน่าตกใจ แต่คนส่วนมากจะไม่มีทางเลือกมากเพราะพันธุ์ดั้งเดิมหายไปเกือบหมดเหลือแต่พันธุ์ผสมในตลาด

การที่คนส่วนมากกินอาหารน้อยชนิดแต่กินเยอะก็มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างหนัก เช่นเมื่อคนทั้งประเทศกินแค่ ไก่ ไข่ กับหมู วันละ 3 มื้อ ทำให้ต้องถางป่า และใช้พื้นที่จำนวนมหาศาลเพื่อปลูกข้าวโพด ทำให้พืช และสัตว์อื่น ๆ สูญพันธุ์อย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันการปลูกข้าวโพดจำนวนมากทำให้เกิดการเผาอย่างกว้างขวางเพื่อลดต้นทุนของคนปลูก การปลูก ข้าวโพดเป็นพืชเชิงเดี่ยวเป็นการทำลายหน้าดินอย่างกว้างขวาง ทำให้หน้าดินถูกกัดเซาะ ทำให้เกิดน้ำท่วม ดินถล่ม ฝนแล้งอย่างรุนแรง การสูญเสียความหลากหลายทางพันธุกรรมจะทำให้เกิดการล่มสลายของระบบนิเวศน์และสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรง และจะนำไปสู่การล่มสลายที่ไม่อาจแก้ไขได้

การสูญหายไปของความหลากหลายทางพันธุกรรมทำให้เกิดการผูกขาดเมล็ดพันธุ์ การผูกขาดเมล็ดพันธุ์คือการผูกขาดอาหาร การยึดครองอาหารคือการยึดครองชีวิตคน ในช่วงปฏิวัติเขียวเป็นต้นมากลุ่มทุนใหญ่ของโลกได้พยายามอย่างหนักในการลงทุนเพื่อยึดครองเมล็ดพันธุ์ให้ได้มากที่สุด ปัจจุบันกลุ่มทุนเหล่านี้เป็นเจ้าของเมล็ดพันธุ์ หรือเป็นเจ้าของอาหารในโลกนี้มากกว่า 80%

กลุ่มทุนเหล่านี้เขาพัฒนาและเป็นเจ้าของพันธุ์ข้าวโพด ถั่วเหลืองและข้าวสาลีเป็นหลัก และส่งเสริมให้คนปลูก แล้วเขาซื้อกลับ เอามาแปรรูปเป็นอาหารทุกอย่างในชีวิตของเรา และส่งเสริมให้ทุกคนกิน ทุกวันนี้คนส่วนมากบนโลกใบนี้ต้องกินข้าวโพด ถั่วเหลือง หรือข้าวสาลีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้บางคนจะบอกว่าไม่กินพืชเหล่านี้เลยแต่เขาก็กินโดยทางอ้อมทุกวัน เพราะมันอยู่ในอาหารแทบทุกอย่างที่เรากิน ไก่ ไข่ หมู เนื้อ ปลาต่าง ๆ ถูกเลี้ยงมาด้วยข้าวโพดและถั่วเหลืองเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ อาหารแปรรูป หรือทุกอย่างที่อยู่ในหีบห่อที่ขายในร้านค้าส่วนมากแล้วก็ทำจากข้าวโพด หรือข้าวสาลี หรือถั่วเหลือง อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือทั้ง สามอย่าง

คนจำนวนมากกินอาหารพวกนี้ตั้งแต่เกิดจนโตทุกวันเพราะมันมีขายตลอดเวลาและราคาไม่แพง แล้วเขาก็กินอย่างอื่นไม่เป็นเลย นี่คือการฝึกให้คนกินแต่สิ่งที่เขาเป็นเจ้าของมัน ชีวิตของคนส่วนมากจึงอยู่ในมือของคนกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งอย่างน่าตกใจ เพราะคนส่วนมากจะรู้สึกว่าชีวิตไม่มีทางเลือก มันต้องเป็นแบบนี้แหละ แล้วเขาก็ครอบงำชีวิตคนทั้งโลกได้อย่างเบ็ดเสร็จ

กลุ่มบริษัทเหล่านี้ยังมีอำนาจเหนือรัฐบาลทั่วโลก แล้วเขาก็ผลักดันให้รัฐต่างๆ ออกกฎหมายคุ้มครองพันธุ์พืช เพื่อให้การยึดครองเมล็ดพันธุ์ หรือการปล้นอาหารของโลกเป็นสิ่งที่ถูกต้องตามกฎหมาย และรัฐก็จะใช้เจ้าหน้าที่ของรัฐคอยปกป้อง เฝ้าระวังไม่ให้ใครมาเอาพันธุ์ของเขาไปปลูกโดยไม่ได้ซื้อ ใครละเมิดจะถูกเจ้าหน้าที่รัฐจัดการจับกุมลงโทษอย่างจริงจัง

วันนี้เกษตรกรส่วนมากไม่ได้เก็บเมล็ดพันธุ์เองอีกแล้ว เขาซื้อเมล็ดพันธุ์ ปุ๋ย ยาเคมี จากบริษัททุกครั้งที่ปลูก เนื่องจากราคามันแพงมากทำให้เกษตรกรไม่มีเงินพอในการลงทุนทำเกษตร จึงเกิดระบบเกษตรพันธสัญญาขึ้นอย่างกว้างขวาง

บริษัทเมล็ดพันธุ์จะมีตัวแทนกระจายอยู่ตามหมู่บ้านต่างๆ ใครอยากปลูกก็ไปเอาเมล็ดพันธุ์ ปุ๋ย ยาจากตัวแทนมาก่อน ตอนเก็บเกี่ยวผลผลิตก็เอาไปขายให้ตัวแทน และก็หักกลบลบหนี้กันตอนขาย ระบบเกษตรพันธสัญญามันง่ายและสะดวกกับเกษตรกรมาก ไม่ต้องมีเงินลงทุนก็ทำเกษตรได้ ตอนขายก็ไม่ต้องกังวลเพราะเขารับซื้ออยู่แล้ว แต่ปัญหาคือราคาผลผลิตบริษัทเป็นคนกำหนด ซึ่งต่ำมากจึงทำให้เกิดหนี้สินผูกพันได้ง่ายมาก ยิ่งปลูกหลายรอบหนี้สินก็จะมากขึ้น พอมีหนี้สินมากจะหยุดปลูกก็ไม่ได้เพราะไม่รู้จะหาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ ก็เลยเป็นพันธสัญญาที่ทำให้เกษตรกรกลายเป็นทาสบนผืนนาของตัวเอง จะหยุดก็ไม่ได้จะทำต่อไปก็มองไม่เห็นทางออก ในอินเดียมีชาวนาที่อยู่ในวงจรนี้ฆ่าตัวตายเฉลี่ยวันละ สองคน และคนที่เครียดกลุ้มจนเป็นปัญหาทางจิตอีกมากมาย

เมื่อเมล็ดพันธุ์พื้นบ้านหายไป เมื่อเกษตรกรไม่มีเมล็ดพันธุ์ของตัวเองอยู่ในมือ

เมื่อเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาจากตลาดเก็บไว้ทำพันธุ์ต่ออีกไม่ได้เป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย การเก็บเมล็ดพันธุ์กลายเป็นอาชญกรรมที่มีโทษต้องติดคุก และโดนปรับเป็นเงินจำนวนมาก

นี่คือการผูกขาดอาหารอย่างเป็นระบบ นี่คือการเปลี่ยนเกษตรกรให้เป็นทาสบนผืนนาของตัวเอง นี่คือระบบจักรวรรดินิยมยุคใหม่ที่สามารถถยึดครองชีวิตคนทุกคนที่กินอาหารให้ส่งเงินให้เขาทุกครั้งที่กินอาหาร 

เมล็ดพันธุ์ไม่ควรถูกผูกขาด ไม่ควรให้ใครยึดครองเป็นสมบัติส่วนตัว เมล็ดพันธุ์คือมรดกชีวิต ที่ปู่ย่าตายายของพวกเราพัฒนา และส่งต่อมาไม่รู้กี่ชั่วโคตร มันคือสมบัติของทุกชีวิต เพราะเมล็ดพันธุ์คืออาหาร อาหารคือชีวิต ถ้าไม่มีเมล็ดพันธุ์เราจะไม่มีอาหาร ไม่มีอิสรภาพ ไม่มีความสุข ไม่มีความมั่นคง นี่คือเหตุผลหลักที่เราต้องเก็บเมล็ดพันธุ์

-

-

-